மனம் போன போக்கில்

பொய்க் கூரை

Posted on: December 13, 2008

ஒரு கட்டடத்தின் அழகு என்பது எப்படித் தீர்மானிக்கப்படுகிறது? அல்லது, யாரால் / எதனால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது?

எங்களுடைய அலுவலகத்தில் கடந்த இருபது நாள்களாக ஏதோ ‘பொழப்பத்த’ பராமரிப்பு வேலைகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. எந்நேரமும் காதுகளுக்குள் ரம்பம் இழுப்பதுபோல் ஒரு நாராசம் விடாமல் கேட்கிறது.

’இதெல்லாம் எதுக்கு?’ என்று வரவேற்பறைப் பெண்ணிடம் விசாரித்தேன், ‘ஆஃபீஸ் நேரத்தில பெரிய தொந்தரவா இருக்கே, தேவையா?’

‘ஃபால்ஸ் சீலிங் ஃபிக்ஸ் பண்றாங்க சார்’ என்றார் அவர், ‘இதோ இன்னும் ரெண்டு நாள்ல வேலை முடிஞ்சுடும்’

அவர் சொல்லிப் பல ‘ரெண்டு நாள்’கள் முடிந்துவிட்டன. வேலைதான் முடிகிற வழியைக் காணோம்.

எங்கள் அலுவலகத்துக்குப் பொய்க் கூரை அவசியமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. சொல்லப்போனால், இப்போது இருக்கிற கூரையேகூட நிஜமா பொய்யா என்று கொஞ்சம் சந்தேகமாகதான் இருக்கிறது.

அந்தக் கூரைகளில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் ‘தீ எச்சரிக்கை’க் கருவி, இன்னொரு பெரிய சந்தேகம். அது நிஜமாகவே இயங்குகிறதா, அல்லது சும்மா பாவ்லாவுக்கு அப்படி டிஸைன் செய்து வைத்திருக்கிறார்களா? இதை எப்படிப் பரிசோதிப்பது?

போகட்டும், ஆஃபீஸுக்கு நெருப்பு வைத்த பாவம் எனக்கு வேண்டாம். ஆனால், ஃபால்ஸ் சீலிங்? இந்தப் பொருளாதார நெருக்கடி காலத்தில் இந்த ஆடம்பரமெல்லாம் அவசியமா?

ஆனால், நான் சொல்லி யார் கேட்கிறார்கள். மூன்று விரற்கடை அகலத்துக்கு ஏகப்பட்ட பட்டைக் கம்பிகள் மேலே அபத்திரமாகத் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றில் எப்போது நிஜமான(?) பொய்க் கூரையைப் பொருத்துவார்கள் என்பது யாருக்கும் நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை.

இதில் எனக்கு முக்கியமான பிரச்னை, படிகள்.

பெருநகர அலுவலகக் கட்டடங்களில், படிகளுக்கு மரியாதை இல்லை. லிஃப்ட்கள்  என்கிற பளபளப்பான மேல்நாட்டு மருமகள்களின் ஆதிக்கத்தில் அவை தயங்கிப் பின்னே நின்றுவிடுகின்றன.

ஆனால், என்னைப்போன்ற குண்டர்கள் லிஃப்ட்களில் மயங்காமல், படியேறி, இறங்குவதுதான் உடம்புக்கு நல்லது, கொஞ்சம் சுற்றுச்சூழலுக்கும்.

அதுமட்டுமில்லை, லிஃப்டுக்காகக் காத்திருக்கும் நேரத்தில், நான்கு மாடிகூட ஏறி இறங்கிவிடலாம்.

இப்படிப் பலவிதங்களில் படிகளின் சிறப்பைச் சொன்னாலும், இந்த விஷயத்தில் எனக்கு ஊக்கம் அளித்தவர், விப்ரோ தலைவர் அஸிம் ப்ரேம்ஜி.

இந்தியா டுடே இதழுக்கு அவர் அளித்த பேட்டி ஒன்று, அவருடைய அலுவலகம் பத்தாவது மாடியிலோ, பன்னிரண்டாவது மாடியிலோ, அதற்குமேல் உள்ள மொட்டை மாடியிலோ இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள், இந்த உயரத்தை அவர் தினமும் படிகளில் ஏறிதான் கடக்கிறாராம், மிக அவசியம் நேர்ந்தாலொழிய லிஃப்ட் பயன்படுத்தமாட்டாரம்.

இப்படிதான், அஸிம் ப்ரேம்ஜி விப்ரோவில் தனது உறவினர்களை வேலைக்குச் சேர்ப்பதில்லை என்றுகூடப் படித்தேன், அதன்பிறகு அவருடைய மகன் விப்ரோவில் பணிபுரிவதாக அங்குள்ள ஒரு நண்பர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அதுபோல, அஸிம் ப்ரேம்ஜி இப்போது லிஃப்ட்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கலாம். ஆனால் அன்றைக்கு, அந்தச் செய்தியைப் படித்தபிறகு எனக்குப் படிகளின்மீது தனிப் பிரியம் ஏற்பட்டது.

அதற்கு வசதியாக, என்னுடைய பாஸ் எங்கள் அலுவலகத்தின் நான்காவது மாடிக்குத் தாவினார். முதல் மாடிப் பேர்வழியான நான், அடிக்கடி அவரைச் சந்திப்பதற்காக தினமும் குறைந்தபட்சம் இரண்டு முறை படி ஏறி, இறங்குகிறேன்.

மூச்சிரைக்க நான் அவருடைய அலுவலகத்தில் நுழைந்தால், ‘நடந்தே வந்தியா? வெரி குட்’ என்பார் அவர், ‘அடுத்தவாட்டி, நான் உன் இடத்துக்கு நடந்து வரப்போறேன்’

சொல்வார், ஆனால் செய்யமாட்டார்.

அவருக்கென்ன, கொடுத்துவைத்த மனுஷன், என்னைப்போல் மாடிப் படி ஏறி, இறங்கி உடம்பைக் குறைக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை!

படிகளில் தனியாக ஏறி, இறங்குவதுதான் எனக்குப் பிடித்தமானது. விசில் அடிக்கலாம், பாட்டுப் பாடலாம், நின்று நிதானித்து இறங்கலாம், அல்லது இரண்டு இரண்டாகத் தாவலாம், பாம்பு போல் வளைந்து நெளிந்து ஏறலாம், அங்கேயே உட்கார்ந்து யாருடனேனும் ஃபோன் பேசலாம், இன்னும் ஏகப்பட்ட சவுகர்யங்கள்.

ஆனால், இதெல்லாம் இன்னொருவர் உடன் இருக்கும்போது செய்யமுடியாது. ‘சுத்த பேக்கு’ என்று உண்மையைத் துளியும் நாகரிகம் இன்றி வெளிப்படுத்திவிடுவார்கள்.

அதுமட்டுமில்லை, நான் படிகளில் ஏறுவதாலேயே, லிஃப்டுக்குக் காத்திருக்கிற சிலர் குற்றவுணர்ச்சி கொள்கிறார்கள். ஆகவே, முடிந்தவரை இந்தப் பாத யாத்திரையைத் தனிமையில் வைத்துக்கொள்வது என் வழக்கம்.

ஆனால் கடந்த ஒன்றிரண்டு வாரங்களாக, என்னால் படிகளைப் பயன்படுத்தமுடியவில்லை. காரணம், இந்தப் பாழாய்ப் போகிற ஃபால்ஸ் சீலிங்.

படிக்கட்டுக்கெல்லாம் ஃபால்ஸ் சீலிங் வைக்கவில்லை என்று யார் அழுதார்கள்? தினமும் ஏதேனும் ஒரு படியில் யாரோ ஏணி மேல் நின்று ஒரு ராட்சஸ இயந்திரத்தைக் கொண்டு சுவரில் துளை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய ஏணிக்கு நடுவே புகுந்து செல்லப் பயமாக இருக்கிறது. கொஞ்சம் தவறித் தடுக்கிவிட்டாலும், ஒன்று அவர்கள் காலி, இல்லாவிட்டால் நான்.

‘ஃபால்ஸ் சீலிங் நமக்குத் தேவையா?’ நேற்றைய மேலாண்மைக் குழுக் கூட்டத்தில் கேள்வி எழுப்பினேன்.

என்னுடைய ஆட்சேபணையைப் பலர் ஏற்றுக்கொண்டார்கள், ‘ரொம்ப நாளா வேலை நடக்குது, எதுவும் முடியறமாதிரி தெரியலை, இப்போ எதுக்கு ஃபால்ஸ் சீலிங்? எல்லாம் நல்லாதான் இருக்கு’

‘ஓகே, நான் விசாரிக்கிறேன்’ என்றார் நிர்வாகத் தலைவர், ‘யூஸ்லெஸ் ஃபெல்லோஸ், ஒரு நாள் வேலை கொடுத்தா ஒன்பது நாளைக்கு இழுத்தடிக்கறாங்க, நீங்க ஸ்ட்ராங்கா ஒரு மெயில் அனுப்புங்க, உடனடியா எல்லாத்தையும் பிடுங்கிட்டுப் போகச் சொல்லிடறேன்’

கூட்டம் முடிந்து படிகளில் இறங்கி வரும்போது, பராமரிப்பு வேலையில் மும்முரமாக இருந்த ஒருவன் பல்லிளித்துத் தலை சொரிந்தான், ‘சார், பண்டிகைக் காசு’

இப்போது ஏது பண்டிகை? ஒருவெளை கிறிஸ்துமஸைச் சொல்கிறானோ?

அதைவிட முக்கியம், என்னுடைய முகம் பார்த்ததும் தமிழன் என்று இவனுக்கு எப்படித் தெரிந்தது? தமிழில் பேசிப் பண்டிகைக் காசு கேட்கவேண்டும் என்று எப்படித் தோன்றியது?

இவன்மட்டுமில்லை, பெங்களூரில் பலருக்கு, முக்கியமாக ஆட்டோ டிரைவர்களுக்கு எப்படியோ நம்முடைய முக ஜாதகம் தெரிந்துவிடுகிறது. நாமே கஷ்டப்பட்டுக் கன்னடத்தில் பேசினாலும்கூட, ‘அட, சும்மா தமிள்லயே சொல்லு சார்’ என்று பூமிக்குக் கொண்டுவந்துவிடுவார்கள்.

இது எப்படி? தமிழ்க் களை முகத்தில் எழுதி ஒட்டியிருக்கிறதோ? அல்லது குத்துமதிப்பாக ஊகிக்கிறார்களா?

இந்தக் குழப்பத்தில், பண்டிகைக் காசு கேட்டவனுக்கு நான் பதில் சொல்லவில்லை, பணமும் கொடுக்கவில்லை.

இருக்கைக்குத் திரும்பி ஈமெயில் பெட்டியைத் திறந்தபோது, மறுபடி அவன் முகம் நிழலாடியது. இவன் எந்த ஊர்? என்ன படித்திருக்கிறான்? எப்படி இங்கே வேலை கிடைத்தது? இவனுக்குச் சம்பளமா? தினக்கூலியா? பெங்களூரில் அன்றாடங்காய்ச்சியாகப் பிழைக்கமுடியுமா? எந்த நம்பிக்கையில் புறப்பட்டு வந்தான்? இவனுக்கு மனைவி, குழந்தைகள் உண்டா? நாளைக்கு இந்தப் பொய்க் கூரை வேலை முடிந்ததும், அவன் எங்கே போவான்? இவனுடைய அடுத்த வேலை, இன்னொரு நிறுவனத்தில் பொய்க் கூரை அமைப்பதாகவே இருக்குமா? அல்லது புதிதாக ஏதேனுமா? புதிய வேலை என்றால், எப்படிக் கற்றுக்கொள்வான்? யார் பயிற்சி கொடுப்பார்கள்? அது நன்கு பழகும்வரை புவ்வாவுக்கு வழி?

பெங்களூரில் Floating Population அதிகம். இவனைப்போல இன்னும் ஏராளமானோர் தினம் தினம் இந்த ஊரை நம்பி வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள், நம்பிக்கை இழந்து திரும்பிப் போய்க்கொண்டுமிருக்கிறார்கள்.

எங்கள் வீட்டின் அருகில் உள்ள மடிவாலா சந்தையில், அநேகமாக 90% வியாபாரிகள் தமிழர்கள்தான். ஓசூரிலிருந்து மூட்டையோடு பஸ் பிடித்து இங்கே வருகிறார்கள், அங்கே சம்பாதிப்பதைவிடக் கொஞ்சம் அதிகமாகவே விற்பனை செய்துவிட்டுச் சந்தோஷமாகத் திரும்பிப் போகிறார்கள்.

இந்தச் சந்தோஷம், என்றைக்கேனும் கன்னட – தமிழர் சண்டை வரும்வரை நீடிக்கும். அப்போது தள்ளுவண்டிக்காரன்முதல் என்னைப்போன்ற ஹைடெக் பேர்வழிகள்வரை எல்லோரும் தமிழ் அடையாளத்தை மறைத்துக் கஷ்டப்பட்டுக் கன்னடமோ, ஹிந்தியோ பேசி உயிர் பிழைக்க முயற்சி செய்வோம்.

நான் பெங்களூர் வந்த புதிதில், சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் நடிகர் ராஜ் குமாரைக் கடத்தி வைத்திருந்தான், அதனால், தமிழகம், கர்நாடகம் என இரு மாநிலங்களிலும் ஏகப்பட்ட பரபரப்பு.

குறிப்பாக, ராஜ் குமாரைக் கிட்டத்தட்ட தெய்வத்துக்குப் பகக்த்தில் வைத்து மதித்துக்கொண்டிருந்த கன்னடர்கள் கொதிப்பில் இருந்தார்கள், நாம் தமிழ் ஆள் என்கிற அடையாளம் தெரிந்தால், சட்டையைப் பிடித்து, ‘ராஜ் குமாரை எங்கடா மறைச்சுவெச்சிருக்கீங்க?’ என்று கேட்பார்களோ என பயம்.

ஆகவே, பிடிவாதமாக எங்கு சென்றாலும் கன்னடம், ஹிந்தி பேசப் பழகினேன். கடைக்காரர்கள் தமிழில் பேசினால்கூட, வலிந்து வேறு மொழியில் பதில் சொல்லக் கஷ்டமாக இருந்தது, ஆனால் வேறு வழியில்லை.

அதன்பிறகு, ராஜ் குமார் விடுவிக்கப்பட்டார், கொஞ்சக் காலம் சுகமாக வாழ்ந்தார், சன் டிவி கோலங்கள் தொடரெல்லாம்கூடப் பார்த்துப் பரவசப்பட்டார், பாராட்டினார், எல்லாம் சௌக்யம்.

ஆனால், ராஜ் குமாருக்கு வயதாகி இயற்கை எய்தியபோது பெங்களூரில் நடந்த கலாட்டா, மறக்கவே முடியாது. மறுபடியும் அவசர அவசரமாகக் கன்னடம், ஹிந்தியைத் தூசு தட்டி எடுத்தேன்.

இப்போது, நான் குடும்பஸ்தனாகியிருந்தேன். மனைவி, குழந்தையின் நலனையும் பாதுகாக்க(?)வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கிருந்தது.

ஆகவே, அடுத்த சில நாள்களுக்கு தமிழில் விளம்பரம் எழுதிய பைகளை வெளியே கொண்டுபோகக்கூடாது என்று வீட்டில் எல்லோருக்கும் தடை போட்டேன். நான் அடிக்கடி விரும்பி அணிகிற ’கிழக்கு’ பதிப்பக டிஷர்ட், தொப்பிகூடப் பெட்டிக்குள் ஒளித்துவைக்கப்பட்டது.

ஆனால், என் மனைவிமட்டும் தமிழ் பேசுவதை நிறுத்தவோ, குறைத்துக்கொள்ளவோ பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டாள், ’தாய் மொழியை எப்படி மறக்கமுடியும், மறைக்கமுடியும்?’

‘யம்மாடி, உணர்ச்சிவசப்பட்டு சினிமா வசனம் பேசற நேரம் இல்லை இது, சொன்னாக் கேளு, கொஞ்சம் எதார்த்தமா யோசிச்சுப் பாரு’

‘அதெல்லாம் முடியாது, சும்மா கண்டதையும் கற்பனை செஞ்சுகிட்டு எங்களையும் காப்ரா படுத்தாதே, சரியா?’

அதன்பிறகு என்ன செய்யமுடியும்? பெங்களூரில் இதுவரை தமிழர்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கும் வன்முறைகளின் பட்டியலை, இழப்புகளைக் காட்டலாம். ஆதாரத்துடன் நிரூபிக்கலாம், அப்போதும், ‘அதெல்லாம் நமக்கு நடக்காது’ என்று தலைக்குமேல் ஒரு பொய்யான கூரையை அமைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறவர்களை என்ன செய்வது?

ஆனால், அப்படிப் போலியான பாதுகாப்பு உணர்வைக்கூட ஏற்படுத்திக்கொள்ளாமல், எப்போது தலைமேல் இடி விழுமோ என்று எந்நேரமும் பயந்துகொண்டிருப்பதைவிட, அந்த அசட்டு தைரியம் எவ்வளவோ பரவாயில்லை.

***

என். சொக்கன் …

13 12 2008

Advertisements

5 Responses to "பொய்க் கூரை"

இந்த சொம்மா தமிள்ல பேசு சாரே கன்னடா பாவம் என்ற டயலாக்கை நானும் நிறையா கேட்டாச்சு!! :))

ஆழமாக சிந்தித்து பார்த்தால், இது போல பல “பொய்க் கூரைகள்”

நல்ல பதிவு!

தமிழ்நாட்டிலிருந்து இங்குவந்து உழைக்கும் மக்கள் மட்டுமல்ல.
பரம்பரை பரம்பரையாக பெங்களூரிலேயே வாழ்ந்துவருகின்ற தமிழர்களும் இருக்கின்றார்கள்!

எங்கே பார்த்தாலும் பெரும்பாலான தமிழர்கள்
விளிம்புநிலை மனிதர்களாகவே இருக்கின்றார்கள்!

“விதியே!விதியே! தமிழச்சாதியை என்செய்யநினைத்தனை ந்னக்குரையாயோ?”
:- சுப்பிரமணிய பாரதி.

பெங்களூர்: இரண்டாவது கொழும்பு

இலவசக் கொத்தனார், Naraiyooran,

நன்றி!

ஆதித்தன்,

நீங்கள் சொல்வதுபோல், விளிம்புநிலைத் தமிழர்கள்தான் இங்கே அதிகம் (முக்கியமாகக் கட்டுமானம், ஆடைத் தயாரிப்புத் துறைகளில்),

ஆனால் ஒன்று, அவர்களைவிடப் பொருளாதாரநிலையில் கொஞ்சம் உசத்தியாக இருக்கும் தமிழர்களெல்லாம், என்னைப்போல் இப்படிக் கஷ்டப்பட்டு அடையாளத்தை மறைத்துக்கொள்கிறோம், இவர்கள் அப்படி இல்லை!

எங்கள் வீட்டுப் பக்கத்தில் ஒரு பெரிய தமிழ்க் கும்பல் இருக்கிறது, குடும்பஸ்தர்கள், பிரம்மசாரிகள் எல்லோரும் … இரவு நேரங்களில் சத்தமாக ரேடியோவில் தமிழ்ப் பாட்டைப் போட்டுவிட்டுக் கேட்டபடி நடு ரோட்டில் கட்டில் போட்டு உட்கார்ந்திருப்பார்கள்!

– என். சொக்கன்,
பெங்களூர்.

ஆகா! இதே அநுபவம் எனக்கும் நேர்ந்திருக்கிறது!

1] பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே..!
2] வசந்த முல்லை போலே வந்து…
3] தேனே!தென்பாண்டி மானே..!
4] மன்மதராசா…

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

போன வருசத்தில் ஒரு நாள்
தியாகராஜ பாகவதரின் “பூமியில் மானிட ஜென்மமடந்து”
பாடலைக்கேட்கும் வாய்ப்புக் கூட இவர்கள் உபயத்தால் எனக்கு கிடைத்தது.

கொஞ்ச மாதங்களுக்கு முன் கேள்விப்பட்ட செய்தி:
கர்நாடகாவிலிருக்கும் தமிழ்ப்பள்ளிகள் குறைந்து கொண்டேவருகின்றன. அரசு உதவி அறவே இல்லை.
மாணவர் வருகையும் குறைகின்றதென்று கேள்வி.

அந்தத் தமிழ்க் குழந்தைகள் இளம்வயதிலேயே வறுமை உந்தித்தள்ள தொழிலுக்குப்போய்விடுகின்றார்கள்.

கருணாநிதி அவர்கள் பெங்களூரில் திறக்கப்படாத வள்ளுவர்சிலையைப்பற்றி அக்கறைகொள்ளுவதைவிட
இந்த அப்பாவித்தமிழ்க்குழந்தைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படவேண்டும்.

“இன்னறுங்கனிச்சோலைகள் செய்தல்
இனிய நீர்த்தண்சுனைகளியற்றல்
அன்ன சத்திரம் ஆயிரம் வைத்தல்
ஆலயம் பதினாயிரம் நாட்டல்
பின்னருள்ள தருமங்கள் யாவும்
பெயர் விளங்கி ஒளிர நிறுத்தல்
அன்ன யாவினும் புண்ணியங்கோடி
ஆங்கோர் ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல்.”

:சுப்பிரமணிய பாரதி.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Disclaimer

The opinions expressed here are the views of the writer and do not necessarily reflect the views and opinions of the Organization He works for / belongs to.

இங்கே உங்களுடைய மின்னஞ்சல் முகவரியைத் தட்டிவிட்டால், இந்த வலைப்பதிவில் புதுக் கட்டுரைகள் வெளியாகும்போது அவை உடனுக்குடன் உங்கள் ஈமெயிலில் வந்து நிற்கும்

Join 516 other followers

என் மற்ற வலைப்பதிவுகள்

என் புத்தகங்களை வாங்க … (விளம்பரம்)

கொஞ்சம் பழசு

ஹையா, ஜாலி ஜாலி!

இதுவரை

  • 443,785 வருகைகள், நன்றி!

365பா

நான் தொடர்ந்து எழுதிவரும் இன்னொரு வலைப்பதிவு:

ட்விட்டரில் என்னைப் பின் தொடர்க (ஆஹா, இதுவல்லவோ தமிழ்!)

திரட்டிகள்





Tamilish

For தமிழ் People



தமிழில் எழுத உதவும் எளிமையான, இலவச மென்பொருள்கள்

December 2008
M T W T F S S
« Nov   Jan »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
%d bloggers like this: