மனம் போன போக்கில்

Archive for February 2010

பெப்ஸிகோக் : ஜிவ்வென்று ஒரு ஜில் வரலாறு

கடந்த ஜனவரி 10ம் தேதி ஆஹா எஃப்.எம்.மில் ஒலிபரப்பான ’கிழக்கு பாட்காஸ்ட்’ நிகழ்ச்சியில் எனது ‘கோக-கோலா: ஜில்லென்று ஒரு ஜிவ் வரலாறு’ மற்றும் ‘பெப்ஸி’ புத்தகங்களைப்பற்றிய உரையாடல் இடம்பெற்றது. அதைப்பற்றிய எனது முந்தைய பதிவு இங்கே: https://nchokkan.wordpress.com/2010/01/09/aahaafm/.

இந்த நிகழ்ச்சியின் இணைய வடிவத்தைக் கொண்டுவரக் கொஞ்சம் தாமதமாகிவிட்டது. மன்னிக்கவும்.

’கோலா வார்ஸ்’பற்றிய இந்த விவாதத்தில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் கீழ்கண்ட முகவரியில் அதைக் கேட்கலாம், அல்லது டவுன்லோட் செய்துகொள்ளலாம்:

http://www.archive.org/details/ATalkAboutPepsiVsCoke

***

என். சொக்கன் …

23 02 2010

இன்று உலகத் ‘தாய்மொழி தினம்’. இதை முன்னிட்டு Pratham Books வலைப்பதிவில் நான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்று –> http://blog.prathambooks.org/2010/02/blog-post.html

***
என். சொக்கன் …
21 02 2010

UPDATE: ஒரு backupக்காக இங்கேயும் அந்தக் கட்டுரை + பின்னூட்டங்களைப் பிரதியெடுத்துவைக்கிறேன்:

_________________________

போதை

_________________________

(21st February is International Mother Language Day and we have a series of posts related to this subject on our blog today. This post has been written by our guest blogger Naga Chokkanathan. Naga Chokkanathan , writes with pen name “N. Chokkan”. He is the author of 30+ tamil books, some of which are translated in English. He lives in Bangalore and works for CRMIT Solutions Private Limited. He regularly blogs athttps://nchokkan.wordpress.com/ )

1998ம் வருடம் ஜூலை மாதத் தொடக்கம். நாங்கள் செகந்தராபாத் ரயில் நிலையத்தில் வந்து இறங்கியபோது எங்களை வரவேற்க ஒரு நண்பன் காத்திருந்தான்.
அவனும் கோயம்பத்தூரில் எங்களோடு படித்தவன்தான். கடைசி வருடக் கேம்பஸ் இண்டர்வ்யூ(வளாக நேர்முகத் தேர்வுகள்?)க்களில் எங்கள் எல்லோருக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் (ஆனால் வெவ்வேறு கம்பெனிகளில்) வேலை கிடைத்தது. அவன் எங்களுக்குச் சில வாரங்கள்முன்பாகவே செகந்திராபாத் வந்து செட்டிலாகிவிட்டான்.
அதுவும் ஒருவிதத்தில் நல்லதுதான். பாஷை தெரியாத ஊரில் போய்த் திண்டாடுவதைவிட, அவனுடன் தொற்றிக்கொள்வது சௌகர்யம்.
அவனுக்கும் அது பாஷை தெரியாத ஊர்தான். ஆனால் சில நாள் அனுபவம் இருக்கிறதில்லையா? அந்த தைரியத்தில் எங்களை வரவேற்க வந்துவிட்டான்.
ரயிலில் இருந்து இறங்கியவுடன் அவனிடம் நான் கேட்ட முதல் கேள்வி, ’இங்க தமிழ்ப் பேப்பர், புத்தகம்ல்லாம் கிடைக்குமா?’
’எனக்குத் தெரியாது’ அலட்சியமாகச் சொன்னான் அவன், ‘போலாமா?’
நாங்கள் எங்களுடைய பெட்டி, படுக்கை, பைகளைச் சேகரித்துக்கொண்டு பிரம்மாண்டமான செகந்திராபாத் ரயில் நிலையத்தை அளந்தபடி நடந்தோம், ‘இங்கிருந்து ஹைதராபாத் எவ்ளோ தூரம்?’
’பக்கம்தான்’ என்றான் அவன், ‘இது ரெண்டும் ட்வின் சிட்டீஸ் ஆச்சே!’
எனக்கு ‘ட்வின் சிட்டீஸ்’ என்பதன் அர்த்தம் தெரியாது. ’இரட்டை நகரங்கள்’ என்று தமிழில் சொன்னாலும் புரியாது. வெறுமனே தலையாட்டிவைத்தேன்.
அன்றைக்கு நாங்கள் செகந்திராபாதில் அவனுடைய அறையிலேயே தங்கிக்கொண்டோம். மறுநாள் தொடங்கி ஹைதராபாதில் எங்களுக்கென்று தனி அறை தேடுவதாகத் திட்டம்.
21 மணி நேரப் பயணக் களைப்பில் நன்கு தூங்கி எழுந்தபிறகு, குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். அசட்டுத் தித்திப்பு சாம்பாருடன் தோசை சாப்பிட்டுவிட்டு ரோட்டில் இறங்கியபோது, ஒரு புத்தகக் கடை கண்ணில் பட்டது.
கோயம்பத்தூரில் எனக்குப் புத்தகக் கடைகள்தான் திருத்தலங்கள். அதிலும் பழைய புத்தகக் கடைகள் என்றால் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரத்துக்குத் தயாராகிவிடுவேன். சாய்பாபா காலனி, காந்திபுரம், டவுன்ஹால் ஏரியாக்களில் ஒரு கடையை விட்டுவைத்தது கிடையாது. மாத நாவல்கள், தொடர்கதை பைண்டிங்குகள், லைப்ரரியிலிருந்து திருடிவரப்பட்ட (அல்லது எடைக்கு அள்ளிக்கொண்டுவந்த) புத்தகங்கள், வார, மாத இதழ்கள் என்று Dust Allergyயைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் புரட்டிப்போட்டு மேய்ந்திருக்கிறேன். அப்பா எனக்குக் கொடுக்கும் பாக்கெட் மணியில் 70% (மிகை இல்லை) புத்தகங்களுக்குதான் செலவாகும்.
ஆனால் இப்போது, இரண்டு நாளாக ஒரு தமிழ் எழுத்தைக்கூடப் பார்க்காமல் தவித்துப்போயிருந்தேன். ரயில் வரும் வழியெல்லாம் ஜிலேபி ஜிலேபியாகத் தெலுங்கு அட்சரங்கள்தானே!
‘செகந்திராபாத்ல எல்லா தமிழ்ப் பத்திரிகையும் உடனே கிடைக்கும்’ என்று யாரோ ஒரு நண்பர் தைரியம் சொல்லியிருந்தார். ஆகவே, அந்தக் கடையை மிகுந்த ஆவலுடன் அணுகினேன்.
ஆனால், அங்கிருந்தவை அனைத்தும் தெலுங்கு இதழ்கள்தான். ஓரமாகச் சில ஆங்கிலச் செய்தித்தாள்கள். மற்றபடி மருந்துக்கும் தமிழ் வாசனை லேது.
ஆந்திரத் தலைநகருக்குப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு தமிழ்ப் பத்திரிகைகளை எதிர்பார்ப்பது கொஞ்சம் ’டூ மச்’தான். நம் ஊரில் தெலுங்கு, கன்னட இதழ்கள் அத்தனை சுலபத்தில் கிடைக்குமா என்ன?
ஏன் கிடைக்காமல்? கல்லூரியில் என்னோடு தங்கியிருந்த ஒரு நண்பன் வாராவாரம் தன்னுடைய மனத்துக்கிசைந்த தெலுங்கு இதழ்களை உடனுக்குடன் வாங்கிப் படித்துவிடுவான். கோயம்பத்தூரில் அநேகமாக எல்லாக் கடைகளிலும் மலையாள தினசரிகள், சஞ்சிகைகள் கொத்துக்கொத்தாகக் கிடைக்கும்.
அப்படியானால், செகந்தராபாதிலும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டுத் தேடினால் தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் கிடைக்கவேண்டும், இல்லையா?
நான் பராக்குப் பார்த்தபடி யோசித்துக்கொண்டிருக்க, நண்பர்கள் என் தோளில் துண்டைப் போட்டு இழுத்துச் சென்றார்கள், ‘முதல்ல வீடு தேடணும். வாடா!’
அடுத்த சில தினங்கள், செய்தித்தாள்களின் வரி விளம்பரங்களை நோட்டமிடுவது, புரோக்கர்களுடன் அரைகுறை ஹிந்தியில் சம்பாஷிப்பது, வீட்டு உரிமையாளர்களிடம் பேரம் பேசுவது என்று பரபரப்பாக ஓடியது. கடைசியாக எங்கள் அலுவலகத்திலிருந்து சுமார் இரண்டரை கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் ஒரு தக்கனூண்டு அறை வாடகைக்குக் கிடைத்தது.
செகந்திராபாதுடன் ஒப்பிடும்போது, ஹைதராபாத் ஒரு பிரம்மாண்டமான ராட்சஸனைப்போல் தெரிந்தது. எல்லோரும் தெலுங்கு, ஹிந்தி (உருது?) பேசினார்கள். இந்தியாமுழுவதிலும் இருந்து ‘fresh-out-of-college’ இளைஞர்கள் சங்கமித்திருந்த பயிற்சி மையத்தில் ஆங்கிலம்மட்டுமே பொதுமொழியாக இருந்தது, வீட்டுக்கு வெளியில் தமிழ்ப் பேச்சைக் கேட்பதே அபூர்வமாகிவிட்டது.
கோயம்பத்தூரில் இருந்தவரை, நான் அநேகமாக பத்து அல்லது பதினைந்து வார, மாதப் பத்திரிகைகளைத் தவறாமல் வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். இப்போதுகூட, அந்தக் காலகட்டத்தில் வந்த இதழ்களில் யாரெல்லாம் எழுதினார்கள், எந்தக் கதைக்கு யார் ஓவியம், எந்தத் தொடர் எத்தனை அத்தியாயம் வந்தது என்று என்னால் ஓரளவு சரியாகவே சொல்லிவிடமுடியும். அப்படி ஒரு பித்து.
ஆனால் இங்கே, குமுதம், விகடன்கூடக் கிடைக்கவில்லை. அல்லது, எங்கே கிடைக்கிறது என்று தெரியவில்லை. ஒரு பிராண சிநேகிதனைப் பிரிந்து வந்த உணர்வு.
கொஞ்சம்கொஞ்சமாக நான் இந்த (ஏ)மாற்றத்துக்குப் பழகிக்கொண்டேன். தமிழ்ப் புத்தகம்தானே? எங்கே போகுது? எப்பவாச்சும் ஊருக்குப் போனா மொத்தமாக வாங்கிப் படிச்சுக்கலாம்!
அது இன்னொரு பிரச்னை. ஹைதராபாதிலிருந்து எங்கள் ஊருக்குப் போக ரயிலில் 20+ மணி நேரம், போதாக்குறைக்கு, அதன்பிறகு பஸ் பயணம் வேறு. இப்படிப் போக, வர 3 அல்லது 4 நாள் காலியாகிவிடுவதால், மிக நீண்ட விடுமுறை கிடைத்தாலொழிய ஊருக்குப் போகமுடியாது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், உடன் தங்கியிருக்கும் நண்பர்கள் பேசக் கேட்கும் தமிழ்தவிர வேறு தாய்மொழி வாசமே இல்லை. எப்போதாவது அலுவலகத்தில் தமிழ் வார்த்தைகள் காதில் விழும். அவையும் உடனடியாகத் திருத்தப்பட்டுவிடும் – காரணம், ’கார்ப்பரேட் என்விரான்மேன்ட்ல ஜெயிக்கணும்ன்னா, முதல்ல உங்களுக்குள்ளே நல்லா இங்க்லீஷ் பேசக் கத்துக்குங்க, ரொம்ப அவசியம் நேர்ந்தாலொழிய தமிழ்ல பேசிக்காதீங்க’ என்று எங்கள் சீனியர் ஒருவர் எல்லோருக்கும் ‘அட்வைஸ்’ செய்திருந்ததுதான்.
அப்போது எனக்கு ஆங்கிலத்தில் மொத்தம் தெரிந்ததே 500 வார்த்தைகள்தான். (இப்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை, 550!) இதை வைத்துக்கொண்டு எப்படி ‘கார்ப்பரேட் என்விரான்மென்ட்’டில் பிழைப்பது? யாரிடமும் வாயைத் திறக்கவே பயமாக இருந்தது.
எரிச்சலில் நான் இன்னும் தீவிரமாகத் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளைத் தேட ஆரம்பித்தேன். குமுதம், விகடன், கல்கிகூட வேண்டாம். ஒரு ’ராணி’யோ, ’தேவி’யோ, ’ஞான பூமி’யோ, ’வேளாண்செய்தி’யோ கிடைத்தால்கூடப் போதும், நெருப்புக்கோழிபோல் அதில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டுவிடலாம்.
என்னுடைய அதிர்ஷ்டம், நான் எவ்வளவு தேடியபோதும் ஹைதராபாதில் தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் தென்படவே இல்லை. எனது நண்பர்கள் யாரும் இந்த விஷயத்தில் எனக்கு உதவியாகத் ‘தேட’ அக்கறை காட்டவில்லை. பல வருடமாக இங்கேயே தங்கியிருக்கும் ‘சீனியர்’ தமிழர்களிடம் விசாரித்தால், ‘தமிழ் புக்ல்லாம் எதுக்குடா? வேணும்ன்னா தெலுங்குல ஆனா, ஆவன்னா எழுதிக் கத்துக்கோ’ என்று நக்கலடித்தார்கள்.
வேடிக்கையான விஷயம், என்னுடைய ஆந்திர நண்பர்களுக்கு எப்படியோ என் தவிப்பு புரிந்தது. எனக்கு உதவ விரும்பினார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கும் தமிழ்ப் புத்தகங்களைத் தேடிப் பிடிக்கும் அளவு செல்வாக்கு இல்லை. கூகுள் தேடல், இணையத்தில் உதவி கேட்கும் Forumகளெல்லாம் அப்போது அறிமுகமாகியிருக்கவில்லை.
கடைசியாக, நான் ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையையும் இழந்திருந்தபோது ஒரு செவிவழிச் செய்தி கிடைத்தது, ‘செகந்தராபாத் ரயில்வே ஸ்டேஷன் பக்கத்தில தமிழ்ப் புத்தகமெல்லாம் உடனுக்குடன் கிடைக்கும்.’
இது உண்மையா, அல்லது என்னுடைய ‘நண்பர்’கள் என்னை அலையவைத்துக் கேலி செய்யத் திட்டம் தீட்டுகிறார்களா என்பதுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை. வண்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு புறப்பட்டுவிட்டேன்.
ஹைதரபாதுக்கும் செகந்தரபாதுக்கும் இடையே நடு வகிடு எடுத்த இரட்டைப் பின்னல்மாதிரி ஒரு நீண்ட ரோடு உண்டு. அதன் மையத்தில் விமான நிலையம் இருந்ததாக நினைவு (இப்போது அதை வேறு எங்கோ மாற்றிவிட்டதாகச் சொல்கிறார்கள்).
அந்தச் சாலையில் அப்போதுதான் நான் முதன்முறையாகச் செல்கிறேன். செகந்தராபாத் ‘இப்ப வருமோ’, ‘எப்ப வருமோ’ என்று தவித்தபடி வண்டியை விரட்டினால் சுமார் ஒரு மணி நேரம் கழித்து பெயர்ப் பலகைகளில் ஊர் மாறியது. ரயில் நிலையம் எங்கே என்று விசாரித்துக்கொண்டு வலதுபக்கம் திரும்பினேன்.
அங்கே பிளாட்ஃபார ஓரமாக ஒரு சின்னக் கடை. சுற்றிலும் புத்தகங்களை விரித்துவைத்து ஒருவர் நடுவில் சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தார்.
ஏதோ சிந்தனையில் அங்கேயே வண்டியைச் சாய்த்து நிறுத்திவிட்டு மேலே ஏறினேன். தமிழ்ப் புத்தகங்கள் தென்படுகிறதா என்று நப்பாசையுடன் தேடினேன்.
அந்தக் கணத்தை எழுத்தில் சொல்வது கஷ்டம். உணர்ச்சிவயப்படாமல், மிகைப்படுத்தாமல் இயல்பாகச் சொல்வது இன்னும் கஷ்டம். கொஞ்சம் செய்தித்தாள் நடையில் underplay செய்தால்தான் உண்டு.
அந்தக் கடையில் தமிழ்ப் புத்தகங்கள் இருந்தன. குமுதம், கல்கி, விகடன், குங்குமம் என்று ஆரம்பித்து ஜூனியர் விகடன், வண்ணத்திரை, பாக்கெட் நாவல், க்ரைம் நாவல், மாலைமதிவரை சகலமும் கிடைத்தன. அத்தனையும் லேட்டஸ்ட் இதழ்கள். நான் எதையும் வாங்கத் தோன்றாமல் அந்த இதழ்களின் அட்டைப்படங்களைமட்டும் பரவசத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், தமிழ் எழுத்துகளின் வளைவு, நெளிவுகள், புள்ளிகள் ஒவ்வொன்றும் அப்போது கூடுதல் அழகோடு தெரிந்தன.
அன்றைக்கு நான் இருநூறு அல்லது இருநூற்றைம்பது ரூபாய்க்குப் புத்தகங்கள் வாங்கியிருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தக் கடைக்காரர் ஒரே transactionல் அத்தனை ரூபாயை அதுவரை பார்த்திருக்கமாட்டார். எனக்குத் தெலுங்கில் அவர் நன்றிகூடச் சொன்னதாக நினைவு.
நான் எல்லாப் புத்தகங்களையும் பைக் கவருக்குள் திணித்துக்கொண்டு இரட்டைப் பின்னலின் இன்னொரு வழியே ஹைதராபாத் திரும்பினேன். அடுத்த இரண்டு நாள்கள் ஒரு வரி பாக்கி வைக்காமல் படித்துத் தீர்த்தேன்.
அதன்பிறகு, வாரந்தோறும் செகந்தராபாத் பயணம், அதே கடை, புத்தகங்கள், அப்புறம் யு டர்ன் எடுத்து மீண்டும் ஹைதராபாத். அரை நிமிட வேலைக்காக, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரப் பயணம்.
இப்போது, நண்பர்கள் என்னை விநோதமாகப் பார்த்தார்கள். என்வசமிருந்த தமிழ் இதழ்களை லேசாகப் புரட்டிப்பார்த்துவிட்டு, இதற்காக நான் செலவிடுகிற பெட்ரோல் மொத்தமும் விரயம் என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்கள்.
போகட்டும். ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு போதை, எனக்கு இது!
***
என். சொக்கன் …
Comments – Showing 12 of 12 comments
சரவணகுமரன் 02/21/2010 05:41 AM
//போகட்டும். ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு போதை, எனக்கு இது!//
நானும் சில நேரங்களில் அளவுக்கு அதிகமா புத்தகங்கள் (சினிமாவும் தான்) பார்க்கும்போது, இப்படித்தான் நினைத்துக்கொள்வேன். யாருக்கும் தொந்தரவு இல்லா போதைதானே?
Ravi Suga 02/21/2010 05:44 AM
Good post. //ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு போதை// cinema and tv for most 😉
I hope you would’ve heard atleast tamil voices via sun tv 🙂
Vijayashankar 02/21/2010 09:53 AM
I have had the same experience years ago, and in fact bought the books from the same shop ( Raj Bhavan? ) @ Secunderabad for 3+ years. Recently I got an old diary of mine, from backups and could see that I had spent Rs 100/- plus every month, in the princely salary ( after tax rs 2500/- ) on Tamil books. Later I got hold of many friends who travelled to Chennai on a regular basis and they used to get me Tamil books!
hmubaa 02/21/2010 12:02 PM
நல்லா இருக்கு. நன்றி. சொக்கன் இது போதை இல்ல ராஜபோதை
hmubaa 02/21/2010 12:02 PM
நல்லா இருக்கு. நன்றி. சொக்கன் இது போதை இல்ல ராஜபோதை
Ramesh 02/21/2010 08:14 PM
வாழ்க தமிழ்!
உங்கள் வாசிப்பு தாகம் நன்று புரிகிறது!
Bala 02/22/2010 04:19 AM
கட்டுரை நன்றாக இருக்கிறது. 90 களில் குஜராத்தின் கட்ச் மாவட்டத்தில் வேலை செய்த என் நண்பனுக்காக, மாதம் ஒருமுறை விகடன் குமுதம் போன்ற வார இதழ்களை ( நான் படித்து முடித்த ) தபாலில் அனுப்பியதுண்டு. அப்போதெல்லாம் அங்கு உள்ளவர்களுக்கு தமிழ் என்று ஒரு மொழி இருப்பதே தெரியாதாம் !!!! இதழ்கள் வாசிப்பினால் கிடைக்கும் அனுபவம் உணர்ந்தால் தான் புரியும்.
☼ வெயிலான் 02/22/2010 05:01 AM
// ஹைதரபாதுக்கும் செகந்தரபாதுக்கும் இடையே நடு வகிடு எடுத்த இரட்டைப் பின்னல்மாதிரி ஒரு நீண்ட ரோடு உண்டு. அதன் மையத்தில் விமான நிலையம் இருந்ததாக நினைவு //
அந்த இடத்தின் பெயர் பேகம்பட் என்று நினைக்கிறேன்.
கால்கரி சிவா 02/22/2010 12:31 PM
ஒரு காலத்தில் குமுதம் படிக்கவில்லையென்றால் கை கால் உதறும். இந்தியாவில் எங்கே போனாலும் கிடைக்கும்.
இப்போது அதை படிக்கவே பேஜாராய் இருக்கிறது.
ஆனால் அந்த தாகத்தை தமிழ்பதிவுகள் தீர்க்கின்றன
karthikeyan 02/23/2010 01:41 AM
பதிவு நன்றாக இருந்தது சொக்கன்.நீங்கள் ஆஹா பண்பலையில் உரையாடிய பெப்ஸி பற்றிய ஆடியோ பைலை உங்கள் தளத்தில் இணைத்தால் உபயோகமாக இருக்கும்.திரு.பத்ரியிடம் இதைப் பற்றி கேட்டேன்,பதில் இல்லை.
R Sathyamurthy 03/04/2010 11:22 PM
உங்கள் பாதி கதையை படிக்கும் போதே, மனதுக்கு ரயில்வே ஸ்டேஷன் ஐடியா எனக்கு வந்தது!
Vaikaasi 03/13/2010 04:30 PM
Its disgusting to read Thamil articles full of foreign language words. Worse still C interviews in Killakku Podcasts was full of foreign language words. Its so sickening to listen to an interview with foreign language words. These people can’t even talk in their mother tongue for few minutes and yet they are talking about mother tongue and preaching others. ‘Talk in Thaai Moli not Thevadia moli’. Be proud of what your are. An English woman may bear 8 children by 8 different men, but all 8 speak their mother tongue, without a foreign language word, but Tamils in India speak what!!!.
Vaikaasi.

முன்குறிப்பு:

’இதயம் பேத்துகிறது’ என்கிற அட்டகாசமான தலைப்பில் பிரமாதமாக எழுதிவரும் நண்பர் கே. ஜி. ஜவர்லாலை உங்களுக்கு அறிமுகம் உண்டோ? அவ்வப்போது ஆங்கில ஜோக்குகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து மொக்கை போட்டாலும், மேலாண்மை, தரக் கட்டுப்பாடு தொடர்பான பல சிக்கலான விஷயங்களைத் தமிழில் எளிமையாக நகைச்சுவை தூவி அறிமுகப்படுத்தும் பதிவுகளுக்காகவே அவரைத் தொடர்ந்து வாசிக்கிறேன். உதாரணத்துக்கு ஒரு சாம்பிள் – என் கணிப்பில் ஜவர்லாலில் Best பதிவு இதுதான் – http://kgjawarlal.wordpress.com/2010/01/12/உப்புமாவும்-சிக்குமாவு/

ஜவர்லாலைப்பற்றி இப்போது இங்கே சொல்லக் காரணம் உண்டு. சென்ற வருடம் அவர் எனக்கு ஓர் அன்புக் கட்டளை வைத்திருந்தார், என்னுடைய முதல் சிறுகதை எழுதிய அனுபவத்தைப்பற்றி ஒரு பதிவு போடச்சொல்லி. பல காரணங்களால் அதை உடனடியாகச் செய்யமுடியவில்லை. Better late than never. இப்போது எழுதிக் கடனைத் தீர்த்துவிடுகிறேன் 🙂

இனி, கதை. அல்லது, கதையின் கதை.

ஒரு சனிக்கிழமை காலை. அன்றைக்கு எங்கே ஊர் சுற்றலாம் என்று யோசித்தபடி நான்கைந்து விடுதி நண்பர்கள் படியில் இறங்கிவருகிறோம். கீழே சைக்கிள்களின்மேல் மூன்று பேர் எக்குத்தப்பாகக் காலை நீட்டி உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். எங்களைப் பார்த்ததும் கையசைத்து, ‘என்னய்யா, பிஸியா?’ என்கிறார்கள்.

‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, சும்மா டீ சாப்பிடலாம்ன்னு வெளிய புறப்டோம்.’

‘டீ என்னாத்துக்கு? சூப்பர் விருந்துச் சாப்பாட்டை ஒரு கட்டு கட்டலாம், எங்களோட கேசிடி-க்கு வர்றீங்களா?’

’கேசிடி’ என்பது குமரகுரு காலேஜ் ஆஃப் டெக்னாலஜி. கோயம்பத்தூரின் இன்னொரு மூலையில் இருந்த அந்தக் கல்லூரிக்கும் எங்கள் பேட்டைக்கும் துளி சம்பந்தம்கூடக் கிடையாது.

ஆகவே, நாங்கள் தயங்கினோம். அவ்வளவு தூரம் போய் விருந்துச் சாப்பாடு சாப்பிடும் அளவுக்கு நாங்கள் காய்ந்துபோயிருக்கவில்லை.

‘அதில்லம்மா, அங்க இன்னிக்கு ஒரு கல்ச்சுரல் ப்ரொக்ராம், நாங்க டான்ஸ் ஆடப்போறோம். நம்ம காலேஜ் சார்பா கை தட்டறதுக்கு நாலு பேர் வேணாமா?’

ஆஹா, கல்ச்சுரல். எங்கள் கண்களில் ஒளி ஏறியது.

காரணம், இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகளில் பல கல்லூரிகளைச் சேர்ந்த பெண்களை ஒரே இடத்தில் பார்க்கலாம். கூட்டம் செமையாக அம்மும் என்பதால், யார் என்ன சொல்வார்களோ என்பதைப்பற்றிக் கவலைப்படாமல் ஜாலியாக சைட் அடிக்கலாம்.

ஆகவே, நாங்கள் அந்த மூவர் அணியோடு சேர்ந்துகொண்டோம். இரண்டு டவுன் பஸ்கள் மாறி, அதன்பிறகு மண் சாலையொன்றில் நீண்ட நெடுந்தூரம் நடந்து கேசிடி சென்று சேர்ந்தோம்.

அங்கே பிரம்மாண்டமான பந்தல் ஒன்றை எழுப்பி நிறுத்தியிருந்தார்கள். வாசலில் வண்ணமயமான அலங்காரங்களுக்குக் கீழே டேபிள், சேர் போட்டு ஏழெட்டு பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். மேஜைமேல் கல்யாண வரவேற்பைப்போல கல்கண்டு, பல நிறங்களில் ஒற்றை ரோஜாக்கள். பன்னீர் தெளிப்புமட்டும்தான் பாக்கி.

‘வாங்க வாங்க’, முதல் மேஜையில் இருந்தவர் எங்களை உற்சாகமாக அழைத்தார், ‘நீங்க எந்தப் போட்டியில கலந்துக்கறீங்க?’

நாங்கள் சங்கடமாக நெளிந்தோம், ’இல்லங்க, நாங்க சும்மா வேடிக்கை பார்க்கதான் வந்தோம்’ என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லவா முடியும்?

அந்த இளைஞருக்கு எங்கள் வயதுதான் இருக்கும். அளவற்ற உற்சாகத்துடன் எங்கள்முன்னால் பல வெள்ளைத் தாள்களை ஆட்டிக் காண்பித்தார், ‘இதோ பாருங்க, பாட்டுப் போட்டி, டான்ஸ் போட்டி, கதை எழுதறது, கவிதை எழுதறது, பட்டிமன்றம்ன்னு ஏகப்பட்ட போட்டிகள் இருக்கு, நீங்க எத்தனை போட்டியில வேணும்ன்னாலும் கலந்துக்கலாம், ஒவ்வொண்ணுக்கும் தனித்தனியா மும்மூணு ப்ரைஸ் உண்டு’ என்றார்.

அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே என்னுடன் வந்தவர்கள் நைஸாக நழுவிச் சென்றுவிட்டார்கள். நான்மட்டும் அவரிடம் தனியே மாட்டிக்கொண்டேன்.

வேறு வழியில்லாமல் அவர் கொடுத்த தாள்களை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். சிறுகதைப் போட்டிக்கு யாரும் பெயர் கொடுத்திருக்கவில்லை என்பது தெரிந்தது.

ஒவ்வொரு போட்டிக்கும் மொத்தம் மூன்று பரிசுகள். ஆனால் இங்கே ஒருத்தர் பெயர்கூட இல்லை. ஆகவே, நான் உள்ளே நுழைந்தால் பரிசு எனக்குதான். இல்லையா?

மகா அபத்தமான இந்த மொட்டை லாஜிக், அப்போது எனக்குப் பெரிய புத்திசாலித்தனமாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று சிறுகதைப் போட்டிக்குக் கீழே என் பெயரை எழுதிவிட்டேன்.

அதன்பிறகு ‘கலர்’ வேடிக்கை பார்ப்பதில் நெடுநேரம் சென்றது. மேடையில் யார் பேசினார்கள், என்ன பேசினார்கள் எதுவும் கவனத்தில் இல்லை.

பன்னிரண்டரை மணிக்கு, சிறுகதைப் போட்டி அறிவிக்கப்பட்டது. நேராகப் போய் முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் பரிசுகள் அனைத்தையும் வாரி வந்துவிடலாம் என்று உற்சாகமாக ஓடினேன்.

ஆனால், அங்கே ஏற்கெனவே இருபது பேருக்குமேல் காத்திருந்தார்கள். எனக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது.

அந்த ஆரம்ப அதிர்ச்சிக்குப்பிறகுதான் மண்டைக்குள் லேசாக ட்யூப்லைட் ஒளிர்ந்தது, ‘அட மக்குப் பயலே, உனக்கப்புறம் இதே போட்டிக்கு வேறு சில ஜந்துக்கள் பேர் கொடுக்கக்கூடும்ன்னு உனக்குத் தோணவே இல்லையா?’

ம்ஹூம், தோணலை. அங்கிருந்த எல்லோரையும் என் பரிசுகளைப் பிடுங்கிச் செல்ல வந்த மாபாதகர்களாகப் பார்த்து வெறுப்பை உமிழ்ந்தேன்.

அதே நேரம், மஞ்சள் சேலை உடுத்திய ஓர் இளம் பெண் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தார். எங்களையெல்லாம் அவரவர் இருக்கையில் அமரும்படி கட்டளையிட்டார். பணிந்தோம்.

அந்தப் பெண் இந்தக் கல்லூரியில் மாணவியா அல்லது ஆசிரியையா என்று நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் அவர் ஆளுக்கொரு காக்கிக் காகித உறையை வழங்கினார், ‘முதல்ல இந்தக் கவர்மேல உங்க பேர், காலேஜ் பேரை எழுதுங்க’ என்றார்.

நாங்கள் மும்முரமாக எழுதத் தொடங்க, அவர் போட்டி விதிகளை விவரித்தார், ‘இந்தக் கவருக்குள்ள ஒரு படமும் நாலு வெள்ளைத் தாள்களும் இருக்கு. அந்தப் படத்துக்கு ஏத்தமாதிரி நீங்க ஒரு சிறுகதை எழுதணும். அப்புறம் உங்க கதையையும் படத்தையும் அதே கவருக்குள்ள போட்டு என்கிட்டே கொடுத்துடணும்.’

‘மேடம், எக்ஸ்ட்ரா ஷீட் கொடுப்பீங்களா?’ எங்கிருந்தோ கேட்ட குரலை அவர் தீவிரமாக முறைத்தார், ‘நாலு பக்கத்துக்குள்ள எழுதணும். அதான் போட்டி. உங்களுக்கு 30 நிமிஷம் டைம்’ என்றபடி கடிகாரத்தைப் பார்த்தார், ‘ரெடி, ஸ்டார்ட்.’

நான் பரபரப்பாக அந்த உறையைப் பிரித்தேன். உள்ளே ஏதோ ஓர் ஆங்கில இதழில் இருந்து வெட்டப்பட்ட புகைப்படம் ஒன்று கைகளில் வழவழத்தது.

அந்தப் படத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வீடு. மத்தியில் சொகுசு சோஃபா. அதன் இரு மூலைகளில் ஓர் ஆணும் பெண்ணும் ஆளுக்கொரு திசையைப் பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய முகத்தில் கோபமா, சோகமா என்று தெரியவில்லை.

அப்போது நான் ராஜேஷ்குமார், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுஜாதா, பாலகுமாரன் என்று வெகுஜன ரசனைக் கலவையாக வாசித்துக்கொண்டிருந்த நேரம். கதையெல்லாம் எழுதிப் பார்த்தது கிடையாது. ஆனால் இந்த எழுத்தாளர்களுடைய பாணியைக் கண்டபடி மிக்ஸ் செய்து புரட்டினால் ஏதாவது ஒரு கதை வந்துவிடும் என்று உறுதியாகத் தோன்றியது.

உண்மையில், நான் நினைத்த அளவுக்கு அது கஷ்டமாக இல்லை. அந்த ஆண், பெண் முகத்தில் தெரிவது சோகம்தான் என்று நானாக ஊகித்துக்கொண்டபிறகு, அதற்கு ஒரு காரணத்தைக் கற்பனை செய்து கதையை விவரிக்கமுடிந்தது. கடைசியில் பிழியப் பிழிய அழவைக்கும்படி ஒரு கண்ணீர் முடிவைத் தூவி முற்றும் போட்டால் கதை ரெடி.

பயப்படாதீர்கள், அந்த டெம்ப்ளேட் கதை இப்போது என் கையில் இல்லை. அதை இங்கே பிரசுரித்து உங்களைக் கஷ்டப்படுத்தமாட்டேன்.

நான் இப்படித் தீவிரமாகக் கண்ணீர்க் காவியம் படைத்துக்கொண்டிருந்தபோதும், அவ்வப்போது என்னைச் சுற்றியிருந்தவர்களை நிமிர்ந்து பார்த்துக்கொண்டேன். அவர்களில் யாராவது பேப்பரில் வேகமாகப் பேனாவை உருட்டினால் எனக்குப் பயமாக இருந்தது (ஒருவேளை விறுவிறுப்பாக் கதை எழுதி ஜெயிச்சிடுவானோ?), சிலர் எழுதாமல் உட்கார்ந்திருந்தார்கள், அவர்களைப் பார்த்தும் பயந்தேன் (பயங்கரமா சிந்திக்கறானே. கனமா ஒரு தீம் பிடிச்சுட்டானோ?), இவர்கள் எல்லோரும் அவரவர் கதையை எழுதி முடிப்பதற்குள் தரப்பட்டிருக்கும் நான்கு காகிதங்கள் தீர்ந்துவிடவேண்டும் என்று அல்பமாகப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டேன்.

ஒருவழியாக, அரை மணி நேரம் முடிந்தது. என் கதையைக் கவரில் போட்டு மஞ்சள் பெண்ணிடம் கொடுத்துவிட்டு வெளியேறினேன்.

என் நண்பர்கள் சாப்பாட்டுக் க்யூவில் காத்திருந்தார்கள், ‘என்னடா, கதை எழுதிட்டியா?’

‘ஆச்சு?’

‘எப்படி வந்திருக்கு?’

நான் பதில் சொல்லவில்லை. கிட்டத்தட்ட 25 கதைகளில் மூன்றுக்குதான் பரிசு. வெற்றி விகிதம் சுமார் 12%ஆகவும், தோல்வி விகிதம் 88%ஆகவும் இருக்கும்போது ஏன் வாயைக் கொடுத்து மாட்டிக்கொள்ளவேண்டும்? (நாங்கல்லாம் லாஜிக்ல கெட்டியாக்கும் 😉

சும்மா சொல்லக்கூடாது. கேசிடி விருந்தோம்பல் பிரமாதம். வயிறு புடைக்கத் தின்றோம். எங்கேயாவது சுருண்டு படுத்துக் குட்டித் தூக்கம் போடலாமா என்று உடம்பு கெஞ்சியது. மெல்ல ஊர்ந்து பந்தலுக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

மதிய நிகழ்ச்சிகள் செம போர். ‘பாட்டுக்குப் பாட்டு’ என்ற பெயரில் ஆளாளுக்குக் கத்தி வெறுப்பேற்றினார்கள். மாலை பரிசளிப்பு விழாவுக்காகப் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு காத்திருந்தோம்.

பரிசளிப்பு? எனக்கா?

ம்ஹூம், இல்லை. எங்களை இங்கே அழைத்துவந்தார்களே, அந்த நண்பர்கள் குழு நடனப் போட்டியில் கலந்துகொண்டு பட்டையைக் கிளப்பியிருந்தார்கள். அவர்களுக்குதான் பரிசு கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தோம்.

ஆனால், ஆன்ட்டி-க்ளைமாக்ஸ், அவர்களுக்குப் பரிசு கிடைக்கவில்லை. மாறாக, யாரும் எதிர்பாராதவிதமாகச் சிறுகதைப் போட்டியில் எனக்கு முதல் பரிசு கிடைத்தது.

சத்தியமாக என்னால் அந்த அறிவிப்பை நம்பமுடியவில்லை. ஏதோ அவசரத்தில் கிறுக்கி வீசிவிட்டு வந்தேன். அதற்குப்போய் முதல் பரிசு தருகிறார்கள் என்றால் மற்ற கதைகளெல்லாம் என்ன லட்சணத்தில் இருந்திருக்கும் என்று என்னால் ஊகிக்கமுடிந்தது.

ஆனால், அந்த வயசில், யாராவது நம்மைப் பாராட்டுகிறார்கள் என்றால் காரணம் தேடத் தோன்றாது. அது நியாயமான பாராட்டுதானா என்று அரை மாத்திரை நேரம்கூட யோசிக்கமாட்டோம், ‘ஹை ஜாலி’ என்றுதான் காலரை நிமிர்த்திவிட்டுக்கொள்ள நினைப்போம்.

நானும் அந்தக் கணத்தில் என்னை ஒரு பெரிய கதாசிரியனாகதான் நினைத்துக்கொண்டேன். அந்தக் கெத்தில் வரிசையாகக் கதைகள் எழுதி, பல்வேறு பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பி அவை அதிவேகமாகத் திரும்பி வர ஆரம்பித்தபிறகுதான் அந்தக் கர்வம் உடைந்தது.

போகட்டும், அன்றைக்கு எனக்குக் கிடைத்த முதல் பரிசு என்ன?

பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஒரு நீண்ட அட்டைக் காகிதம். அதை எலக்ட்ரானிக்ஸ் கடை ஒன்றில் கொண்டுபோய்க் கொடுத்தால் ஒரு ‘பேஜர்’ கருவி தருவார்களாம்.

அடப்பாவிகளா, எனக்கு எதுக்குப் பேஜர்? அதுக்குப் பதிலா அஞ்சோ, பத்தோ கொடுத்தா டீ குடிக்க ஆவும்.

என்னுடைய கதறலை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. மேடையேற்றி, பேஜர் கூப்பனைக் கையில் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார்கள்.

ஆக, ஒரு நோக்கமும் இல்லாமல் கும்பலோடு தொற்றிக்கொண்டு கேசிடி போனவனுக்கு, ஒரு பேஜர் கூப்பன்மட்டும் மிஞ்சியது. பின்னர் பல மாதங்கள் கழித்து, போனால்போகிறது என்று அந்தப் பேஜார் கூப்பனை அவர்களே திரும்ப வாங்கிக்கொண்டு நூறோ, இருநூறோ பணம் கொடுத்தார்கள் என்று நினைவு.

ஆனால், இன்றுவரை எனக்குத் தீராத ஒரு சந்தேகம் – நிஜமாகவே நான் அன்றைக்கு எழுதிய அந்தக் குப்பைக் கதையை யாராவது படித்தார்களா? அல்லது குத்துமதிப்பாக ‘இங்கி-பிங்க்கி-பாங்க்கி’ போட்டுப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டார்களா?

***

என். சொக்கன் …

03 02 2010

இந்தப் பதிவு பிடித்திருந்தால், இதனை மேலும் பலர் வாசிப்பதற்கு உதவுங்க – இங்கே க்ளிக் செய்து ’ஓ’(ட்டு) போடுங்க


Disclaimer

The opinions expressed here are the views of the writer and do not necessarily reflect the views and opinions of the Organization He works for / belongs to.

இங்கே உங்களுடைய மின்னஞ்சல் முகவரியைத் தட்டிவிட்டால், இந்த வலைப்பதிவில் புதுக் கட்டுரைகள் வெளியாகும்போது அவை உடனுக்குடன் உங்கள் ஈமெயிலில் வந்து நிற்கும்

Join 505 other followers

என் மற்ற வலைப்பதிவுகள்

என் புத்தகங்களை வாங்க … (விளம்பரம்)

கொஞ்சம் பழசு

ஹையா, ஜாலி ஜாலி!

இதுவரை

  • 427,297 வருகைகள், நன்றி!

365பா

நான் தொடர்ந்து எழுதிவரும் இன்னொரு வலைப்பதிவு:

ட்விட்டரில் என்னைப் பின் தொடர்க (ஆஹா, இதுவல்லவோ தமிழ்!)

திரட்டிகள்





Tamilish

For தமிழ் People



தமிழில் எழுத உதவும் எளிமையான, இலவச மென்பொருள்கள்

February 2010
M T W T F S S
« Jan   Mar »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728